(n kortverhaal geskryf deur C.A.Thomas)
In die stil, droë wêreld van die Richtersveld, waar die berge soos ou wagters oor die sandvlaktes staan, het ’n jongman met die naam Andries grootgeword.
Hy het in die klein dorpie Kuboes gewoon , ’n plek waar almal mekaar ken, waar stories vinnig versprei en waar jou naam alles beteken.
Andries was ’n aantreklike jongman met drome groter as die Oranjerivier wat deur die streek vloei.
Hy het altyd gesê hy gaan eendag uit die dorpie weggaan, geld maak, en terugkom om vir sy ma ’n beter huis te bou. Maar eers was daar liefde.
Haar naam was Lena.
Lena het oë gehad wat soos die aandster oor die woestyn blink.
Sy was saggeaard, stil, maar met ’n glimlag wat Andries se hart vinniger laat klop het. Hulle liefde het begin onder die groot kokerboom buite die dorpie, waar hulle saans gesit en praat het oor hul toekoms.
Maar liefde in ’n klein dorpie is nie altyd eenvoudig nie.
Toe die gerugte begin versprei, het dit soos veldbrand deur Kuboes getrek.
Lena was siek.
Sy het baie gewig verloor. Mense het begin fluister.
Toe kom die dag toe die waarheid soos ’n hamer op Andries se hart neerslaan.
“Sy het vigs,” het iemand vir hom gesê.
Hy kon dit nie glo nie.
Sy gedagtes het maal.
Hoe? Wanneer? Hoekom?
Hy het nie eers die moed gehad om haar self te vra nie. Hy het haar vermy.
Hy het nie meer onder die kokerboom gaan sit nie.
Hy het nie meer haar hand vasgehou nie.
In plaas daarvan het iets donker in hom begin groei, vrees.
Die dag toe Lena hom probeer nader, het hy haar weggejaag met woorde wat skerper as dorings was.
“Hoekom het jy my nie gesê nie?” het hy geskree.
Sy oë was vol trane. “Ek wou jou beskerm… ek het self eers onlangs uitgevind.”
Maar Andries het nie geluister nie.
Sy trots, sy vrees vir wat mense sou sê, het hom verblind.
En toe doen hy iets wat hy vir die res van sy kort lewe sou berou.
In sy woede het hy haar verneder voor ander.
Hy het haar uitgeskel.
Party sê hy het haar selfs ’n klap gegee.
Lena het stil gehuil en weggehardloop.
Daardie dag het die hele dorpie gekyk en geoordeel.
Die nag daarna het Andries besluit om te vlug.
Hy kon nie die fluisteringe hanteer nie. Hy kon nie in Lena se oë kyk nie.
Hy kon nie die moontlikheid aanvaar dat hy self dalk ook besmet kon wees nie.
In plaas daarvan om te toets, om te praat, om verantwoordelikheid te neem, het hy sy tas gepak.
Hy het oor die grens na Namibië gevlug.
Hy het belowe hy sal net vir ’n rukkie weg wees.
Maar diep binne het hy geweet hy hardloop nie net van die dorpie af weg nie – hy hardloop van homself af weg.
In Namibië het hy werk gekry op ’n plaas naby die grens.
Die dae was lank en warm.
Die nagte was koud en vol gedagtes.
Hy het probeer vergeet.
Hy het probeer voorgee dat niks gebeur het nie.
Maar Lena se gesig het hom bly agtervolg.
Een aand, na ’n lang dag se werk, het ’n groep mans by die plaas opgedaag.
Hulle was gewapen.
Roof. Chaos. Skote……..
Andries het probeer wegkom. Hy het gehardloop soos iemand wat sy hele lewe lank van iets af probeer vlug het.
Maar hierdie keer kon hy nie vinnig genoeg wees nie.
’n Skoot het deur die stilte geklap.
Hy het geval in die stof van ’n vreemde land – ver van Kuboes, ver van sy ma, ver van Lena.
Hy het nooit die kans gekry om jammer te sê nie.
Terug in Kuboes het die nuus soos donderweer gerol. Andries is dood.
Lena het by haar huis gesit toe sy dit hoor.
Sy het nie gehuil nie.
Sy het net haar oë toegemaak. Want sy het reeds ’n deel van hom verloor die dag toe hy haar wegstoot.
Mense in die dorpie het lank oor hom gepraat.
Party het gesê hy was ’n goeie seun wat verkeerde keuses gemaak het.
Ander het gesê vrees het hom vernietig.
Maar die waarheid was eenvoudiger en hartseer:
As Andries gebly het…
As hy geluister het…
As hy die moed gehad het om kennis bo gerugte te kies…
sou sy storie dalk anders geëindig het.
Die Richtersveld se berge staan nog steeds.
Die winde waai nog oor Kuboes.
Maar tussen die rotse fluister ’n les wat die dorpie nooit sal vergeet nie:
Moenie van die waarheid af weghardloop nie. Moenie liefde met vrees verruil nie.
En moenie trots toelaat om jou toekoms te steel nie.
Want party keer is dit nie die siekte wat ’n mens vernietig nie, maar die vrees daarvoor